Od lat 70. XX wieku kontynentalny zielony pas łączy w sobie starożytne metody i energię słoneczną, aby spowolnić tworzenie się wydm, zmniejszyć liczbę burz i chronić chińskie miasta.
Pod koniec listopada 2024 r. Chiny zakończyły tworzenie 3046-kilometrowego zielonego pasa otaczającego pustynię Takla Makan w Xinjiang . Lokalne władze nazwały to osiągnięcie ważnym kamieniem milowym w walce z pustynnieniem. Projekt rozpoczęty w 1978 roku miał na celu powstrzymanie postępu wydm i zmniejszenie liczby burz piaskowych zagrażających miastom i uprawom w okolicznych regionach.
Nowa „Wielka Chińska Ściana” : 3046 km i 30 milionów hektarów paneli słonecznych i pomp przeciwko „Żółtemu smokowi”, który zbliża się w 2050 roku.
Inicjatywa ta jest częścią programu tworzenia rezerwatów leśnych „Trzy północne lasy”, który jest uważany za największy program zwalczania pustynnienia w Chinach. Strategia łączy tradycyjne metody, takie jak pakowanie słomy w celu stabilizacji luźnego piasku, z nowoczesnymi rozwiązaniami w dziedzinie energii słonecznej, które zapewniają działanie systemów nawadniających w odizolowanych obszarach. Technika wiązania słomy tworzy kwadraty z nierównej gleby, które spowalniają wiatr, pozwalają piaskowi gromadzić się i przygotowują ziemię do sadzenia sadzonek, których korzenie z czasem mocno zakotwiczą się w glebie.
Projekt nie stanowi ciągłej zielonej ściany, a raczej mozaikę roślinności, konstrukcji stabilizujących i korytarzy ochronnych otaczających drogi, osady i grunty rolne. Powierzchnia objęta projektem przekracza 30 milionów hektarów, a zainstalowane panele słoneczne nie tylko wytwarzają energię elektryczną, ale także służą jako fizyczne bariery, zmniejszając parowanie i poprawiając lokalny mikroklimat.
Burze piaskowe, znane jako „Żółty smok”, pozostają stałym zagrożeniem. Podnoszą one pył i piasek, które wpływają na widoczność, transport i jakość powietrza , nawet w miastach położonych daleko od pustyń. Dlatego tworzenie zielonych i biologicznych barier jest postrzegane jako dodatkowy środek przeciwko czynnikom naturalnym i klimatycznym wpływającym na te burze.
Według oficjalnych danych powierzchnia lasów na obszarach, na których prowadzono działania, wzrosła z 5,05% w 1978 r. do 13,84% w 2023 r., a docelowa data programu pozostaje niezmienna — 2050 r. Jednak niezależni badacze ostrzegają przed niską przeżywalnością sadzonek, ryzykiem związanym z monokulturą i ograniczoną dostępnością wody w tych suchych regionach. Zakończenie budowy strefy buforowej o długości 3046 kilometrów podkreśla zaangażowanie Chin w rozbudowę bariery ekologicznej, chociaż prawdziwym problemem jest ocena rzeczywistego wpływu tych działań.
